Vliegvissen op snoekbaars in de Grensmaas.
Met Noud Govers.4 juni 2011. Een visdag met een slecht begin en een mooi einde.
Als om zeven uur die zo vreselijk irritante melodie van mijn wekker klinkt, spring ik snel het bed uit met het vooruitzicht op weer een spannend visavontuur met vismaat Wiel van Gemert. De slaap uit mijn ogen wrijvend kruip ik even onder de douche en even later loop ik met mijn visspullen de trap af richting de keuken.
Dan valt alles plots in duigen, terwijl ik onder de douche stond heeft
Wiel schijnbaar met mijn moeder gebeld om de vistrip af te zeggen, aangezien hij erg veel last heeft van zijn rug. Shit! Wat nu? Het kost me elke keer weer de nodige moeite als zo’n vooraf geplande visdag op het laatste moment niet doorgaat, vooral omdat ik me er altijd zo op verheug. Uit ergernis en teleurstelling weet ik even niet wat ik moet gaan doen. De spullen voor het vliegvissen staan klaar, net als de spinhengel en de poppers en pluggen. Alles zit al ingepakt, toch staat het me ergens tegen. Na enkele momenten van bezinning besluit ik het roofvismateriaal thuis te laten en alleen met de vliegenhengel op pad te gaan. Naar een stek waar ik al enkele jaren niet meer heb gevist, maar waar ik eigenlijk toch wel vertrouwen in heb met de vlieg..
Na een goeie acht kilometer fietsen, over een hobbelige kanaaldijk en het laatste stukje door een klein boerendorpje, kom ik aan bij de Grensmaas. Snel tuig ik de hengel op en kruip voorzichtig over de stenen richting de waterkant. De eerste worpjes maak ik strak tegen de waterval aan met een klein streamertje. Roofblei, kopvoorn en barbeel heb ik hier in het verleden vaak gevangen, en aangezien er al genoeg speldaas rondzwemt, weet ik dat ze nu allemaal kleine vis op hun menu hebben staan. Maar ook verder uit de stroming krijg ik geen aanbeet. Na de intermediate leader vervangen te hebben door een snelzinkende polyleader en een goeie meter fluorocarbon probeer ik het opnieuw. Of ik nou snel binnen strip of langzaam, ook dit keer krijg ik geen enkele reactie. Om toch maar iets te proberen wissel ik de kleine streamer in voor een wat grotere. Na het geheel kort te laten afzinken begin ik langzaam binnen te strippen, en opeens voel ik een felle tik. In een reflex trek ik de hengel naar achteren en.. zit vast! Bodem?! Dan opeens een beuk, en nog een.. enkele flinke klappen op de hengel volgen, zonder dat er echt lijn wordt genomen. Even later onderneemt de vis toch een paar korte vluchtpogingen, maar het lukt hem niet om weg te komen. Als ik de vechtersbaas voor het eerst zie schrik ik.. mijn eerste ‘echte’ vis op de vliegenhengel, en dan ook meteen zoiets!
Na enkele foto’s glijdt de prachtvis weer het water in. Helaas (dit is mij ondertussen wel al erg vaak overkomen), weet ik bij de eerstvolgende worp het succesvolle aasje te verspelen. Ditmaal hoog in een wilg. Snel een ander streamertje eraan knopen wat er enigszins op lijkt en verder! De eerstvolgende worp lukte het me wel om het zaakje, tussen de bomen door, op het water te doen landen en vlak voor de oever krijg ik weer een tik. Met een stevige haal zet ik de haak en na een korte dril komt er een tweede stekelridder
even aan land kijken, weliswaar stukken kleiner, maar eigenlijk toch net zo mooi. Vanaf dat moment is het stil onder water, op de twee volgende worpen volgt er geen aanbeet. Tijdens de derde poging hangt de streamer wederom in de wilg, maar ik geef nog niet op! Gelukkig kan ik er dit keer wel bij en even later zwemt de streamer weer in het water. Na een moment van afzinken begin ik de lijn snel binnen te strippen en direct volgt een felle aanbeet. Ook nu weer buigt de aftma zeven zich diep onder het geweld van een sterke rover. De harde kopstoten worden opgevangen door de soepele actie van de vliegenstok en met de andere hand heb je direct contact met de vis.. Echt super, te gek gewoon! Ook deze vis mag zich zeker laten zien!
De daarop volgende worpen krijg ik nog regelmatig een tikje, maar het lukt me niet om de haak te zetten. Schijnbaar pakken ze nu uit schuwheid toch echt op het staartje. Ook het sneller binnenvissen lokt geen reactie meer uit en aangezien de zon inmiddels hoog aan de hemel staat, verwacht ik er ook niet meer veel van. De hengel wordt voorzichtig afgetuigd, de spullen gaan weer in de tas en als een gelukkig vissertje stap ik op de fiets. Dat ik me vanmorgen nog ergerde aan het feit dat een vismaat weer eens afbelde ben ik natuurlijk al lang vergeten..
Noud Govers
